کیست‌ درموئید

کیست‌ درموئید تخمدان

کیست‌ درموئید

کیست‌ درموئید تخمدان کیسه‌ای پر از مایع است که حاوی بافت مو، پوست، دندان یا… است. بر خلاف اکثر کیست‌های تخمدان، کیست‌های درموئید در پاسخ به چرخه قاعدگی تشکیل نمی‌شوند. در عوض، مانند سایر کیست‌های درموئید، زمانی که بافت کاملاً توسعه یافته در یک مکان عجیب (مانند تخمدان ها) جمع می‌شود، تشکیل می‌شوند.

کیست‌های درموئید تخمدان سرطانی نیستند، اما اگر بیش از حد بزرگ شوند می‌توانند عوارضی ایجاد کنند.

کیست درموئید تخمدان چه کسانی را مبتلا می‌کند؟

هر کسی که تخمدان دارد می‌تواند به کیست‌ درموئید تخمدان مبتلا شود. آن‌ها احتمالاً در بدو تولد وجود دارند، اما معمولاً تا یک روش تصویربرداری معمولی کشف نمی‌شوند.

کیست‌ درموئید تخمدان چقدر شایع است؟

این نوع کیست شایع‌ترین نوعی تومور خوش خیم تخمدان است. حدود یک سوم تمام تومورهای خوش خیم تشخیص داده شده در دوران بارداری، کیست‌های درموئید تخمدان هستند و در ۱۰ تا ۱۵ درصد موارد در هر دو تخمدان ظاهر می‌شوند.

کیست‌ درموئید تخمدان چگونه بر بدن تأثیر می‌گذارد؟

کیست‌های درموئید تخمدان اگر عوارضی ایجاد کنند نگران کننده می‌شوند. کیست ها هرچه بزرگتر باشند، احتمال ایجاد مشکل بیشتر است. عوارض عبارتند از:

پیچ خوردگی تخمدان: کیست‌های درموئید تخمدان می‌توانند به قدری بزرگ شوند که باعث شوند تخمدان آسیب دیده از شکل خارج شود. پیچ خوردگی می‌تواند به تخمدان آسیب برساند یا باعث مرگ آن شود.
پارگی: این کیست‌ها می‌توانند ترکیده و محتویات آن‌ها به داخل حفره شکم نشت کند. اغلب، بدن محتویات کیست‌های پاره شده را بدون مشکل جذب می‌کند. گاهی اوقات، کیست‌های پاره شده منجر به عفونت می‌شوند و نیاز به مراقبت‌های فوری پزشکی دارند.
کیست‌های درموئید تخمدان در کمتر از ۲ درصد موارد سرطانی می‌شوند. خطر سرطان شدن تومور بیشتر است اگر:

  • سن بالای ۴۵ سال باشد.
  • تومور به سرعت در حال رشد باشد.
  • قطر تومور بیشتر از ۱۰ سانتی متر باشد.

در صورتی که این نگرانی وجود داشته باشد که کیست شما ممکن است پاره شود، بپیچد یا سرطانی شود، متخصص زنان و زایمان در کرج می‌تواند آن را خارج کند.

علائم کیست درموئید تخمدان

بیشتر کیست‌های درموئید تخمدان علائمی ایجاد نمی‌کنند مگر اینکه بزرگ باشند. اگر متوجه علائم شدید، احتمالاً شامل درد، فشار یا احساس پری شکم می‌شود.

در موارد کمتر، علائم کیست درموئید تخمدان عبارتند از:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • یبوست
  • تغییر در اشتها
  • مقاربت دردناک (دیسپارونی).

چرا کیست درموئید مو و دندان دارد؟

کیست‌های درموئید از سلول‌های زاینده تشکیل می‌شوند، سلول‌هایی که در نهایت به سلول‌های تخمک یا اسپرم تبدیل می‌شوند. سلول‌های زاینده دارای سه لایه هستند که در طول رشد جنین به صورت بافت ها، اندام‌ها و سیستم‌های بدن رشد می‌کنند:

اکتودرم در نهایت به پوست، مو، غدد عرق و دندان تبدیل می‌شود.
مزودرم در نهایت به بافت عضلانی و همبند تبدیل می‌شود.
اندودرم، در نهایت به روده و اندام‌های داخلی مختلف تبدیل می‌شود.
گاهی اوقات، این لایه‌ها به‌طور غیر معمول رشد می‌کنند و بافت‌های بالغ در کنار هم قرار می‌گیرند و کیست درموئید را تشکیل می‌دهند. کیست ممکن است حاوی مو و دندان باشد، اما ممکن است شامل بافتی باشد که از هر یک از سه لایه تشکیل دهنده یک سلول زاینده ایجاد می‌شود.

کیست‌ درموئید

چگونه تشخیص داده می‌شود؟

از آنجایی که کیست‌های درموئید تخمدان اغلب علائمی ایجاد نمی‌کنند، احتمالاً در طی یک روش معمول تصویربرداری متوجه خواهید شد که این کیست را دارید. پزشک ممکن است کیست را در طول سونوگرافی شکم یا ترانس واژینال پیدا کند. کیست‌های درموئید ظاهری متمایز دارند که تشخیص آن‌ها را با تصویربرداری آسان می‌کند. سونوگرافیست‌های با تجربه می‌توانند کیست‌های درموئید را تقریباً در ۱۰۰٪ مواقع شناسایی کنند.

کمتر اوقات، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) برای شناسایی کیست‌های درموئید تخمدان استفاده می‌شود. اگر سونوگرافی اطلاعات کافی را ارائه نکند، ام آر آی می‌تواند بینش بیشتری در مورد ساختار کیست ارائه دهد.

آیا کیست درموئید تخمدان نیاز به برداشتن دارد؟

همه کیست‌های درموئید تخمدان نیازی به برداشتن ندارند. اگر کیست شما بزرگ شده است (قطر تقریباً بیشتر از ۵ سانتی متر)، اگر باعث ایجاد علائم شود یا ممکن است بدخیم شود، ممکن است متخصص زنان و زایمان در کرج برداشتن کیست را توصیه کند.

آیا کیست درموئید بدون درمان از بین می‌رود؟

خیر. برخی از انواع کیست‌های تخمدان در نهایت خود به خود ناپدید می‌شوند، اما کیست‌های درموئید باقی می‌مانند مگر اینکه برداشته شوند.

چگونه درمان می‌شود؟

درمان کیست درموئید تخمدان نیازمند برداشتن کیست و در موارد برداشتن نادر تخمدان آسیب دیده است. گزینه‌های موجود بستگی به اهمیت کیست و برنامه‌های شما برای بچه دار شدن دارد.

سیستکتومی تخمدان: در این روش قسمتی از تخمدان را با کیست خارج می‌کنند. این روش ضمن حفظ باروری، کیست را از بین می‌برد.
اوفورکتومی: در این روش کل تخمدان را با کیست خارج می‌کنند.
اکثر متخصصان کیست درموئید تخمدان را با استفاده از لاپاراسکوپی حذف می‌کنند. این نوع جراحی شامل بریدگی‌ها یا سوراخ‌های کوچک و استراتژیک در شکم می‌شود. اگر کیست بزرگ باشد، یا اگر کیست روی هر دو تخمدان باشد و یا اگر کیست ممکن است بدخیم باشد، ممکن است پزشک جراحی دیگری به نام لاپاراتومی را توصیه کند. لاپاراتومی شامل بریدگی قابل توجهی در شکم است.

متخصص زنان و زایمان در کرج می‌تواند بسته به مورد منحصر به فرد شما، بهترین گزینه‌های جراحی موجود را به شما توصیه کند.

پیشگیری

هیچ روش پیشگیری از ایجاد کیست درموئید وجود ندارد. کیست‌های درموئید تخمدان قبل از تولد فرد تشکیل می‌شوند.

یادداشتی از دکتر ملیحه قدس روحانی

دانستن اینکه کیستی دارید که حاوی بافت‌هایی مانند پوست و مو است، می‌تواند ترسناک و عجیب باشد. خبر خوب این است که کیستها خوش خیم هستند. تشخیص کیست به این معنی است که پزشک شما از کیست مطلع است و می‌تواند آن را تحت نظر داشته باشد. اگر احتمال بروز عوارضی وجود داشته باشد که به شما آسیب برساند، می‌تواند آن را حذف کند. در مورد هر گونه نگرانی در این خصوص با متخصص زنان و زایمان در کرج صحبت کنید.

نارسایی جفت

نارسایی جفت

نارسایی جفت

نارسایی جفت (یا اختلال عملکرد جفت) وضعیتی است که به این معنی است که جفت شما در دوران بارداری به درستی کار نمی‌کند. جفت عضوی است که در دوران بارداری اکسیژن و مواد مغذی را به جنین می‌رساند. با نارسایی جفت، جفت شما خون، اکسیژن یا مواد مغذی را به طور موثر منتقل نمی‌کند. این می‌تواند به این دلیل اتفاق بیفتد که جفت شما به درستی رشد نمی‌کند یا آسیب دیده است. این می‌تواند منجر به کوچک شدن جنین نسبت به سن خود شود زیرا آنچه را که برای رشد نیاز دارد دریافت نمی‌کند. کوچک بودن بیش از حد جنین می‌تواند منجر به زایمان زودرس و سایر عوارض بارداری شود.

درمانی برای نارسایی جفت وجود ندارد. متخصص زنان و زایمان در کرج جنین را تا پایان دوران بارداری شما به دقت زیر نظر خواهد داشت. در برخی موارد، زایمان زودرس امن‌ترین راه است.

نارسایی جفت چقدر شایع است؟

نارسایی جفت از هر ۱۰ بارداری ۱ مورد را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علائم نارسایی جفت چیست؟

اغلب هیچ نشانه قابل توجهی از نارسایی جفت وجود ندارد. اما علائمی مانند خونریزی واژینال در اوایل بارداری و احساس حرکت کمتر جنین ممکن است نشانه‌ای از وجود مشکل در جفت باشد. همچنین ممکن است متوجه شوید که به اندازه بارداری‌های قبلی وزن اضافه نمی‌کنید.

علل

نارسایی جفت زمانی اتفاق می‌افتد که جفت شما خون کافی (حاوی اکسیژن و مواد مغذی) را بین شما و جنین منتقل نمی‌کند. این بدان معناست که جنین ممکن است آنچه را که برای رشد نیاز دارد دریافت نکند. مشکلات مربوط به نحوه چسبیدن جفت به دیواره رحم می‌تواند باعث نارسایی جفت شود.

علل دیگر عبارتند از:

  • جفت شما از دیواره رحم جدا می‌شود.
  • آسیب به جفت
  • جفت نامنظم است
  • جفت به اندازه کافی بزرگ نشده یا خیلی کوچک است.
  • شرایط پزشکی یا عوامل سبک زندگی نیز می‌تواند باعث شود جفت شما به خوبی کار نکند. گاهی اوقات، نارسایی جفت بدون علت شناخته شده (به صورت ایدیوپاتیک) اتفاق می‌افتد.

نارسایی جفت

عوامل خطر

برخی از شرایط پزشکی می‌توانند بر نحوه رشد جفت در بارداری تأثیر بگذارند. داشتن این شرایط خطر ابتلا به اختلالات جفتی را افزایش می‌دهد. این شرایط عبارتند از:

  • دیابت.
  • فشار خون بالا.
  • بیماری قلبی.
  • شرایط لخته شدن خون
  • فراتر از هفته ۴۰ بارداری.
  • پره اکلامپسی
  • عفونت‌های رحمی درمان نشده
  • خونریزی شدید یا سایر عوارض در اوایل بارداری.
  • مادر بالای ۳۵ سال
  • استفاده از داروهای خاص
  • سیگار کشیدن
  • نوشیدن مشروبات الکلی

و استفاده نادرست از داروها در دوران بارداری نیز می‌تواند باعث شود جفت به خوبی کار نکند.

عوارض نارسایی جفت چیست؟

نارسایی جفت می‌تواند عوارضی را هم برای والدین و هم برای جنین ایجاد کند. عوارض مربوط به جنین بیشتر تهدید کننده است.

عوارض این نارسایی برای جنین می‌تواند موارد زیر را ایجاد کند:

  • زایمان زودرس زایمان زودرس می‌تواند باعث کاهش دمای بدن و وزن کم هنگام تولد شود.
  • IUGR (محدودیت رشد داخل رحمی).
  • هیپوکسی جنین یا کمبود اکسیژن به مغز که می‌تواند منجر به عوارض دیگری شود.
  • کم خونی
  • قند خون پایین.
  • سطوح پایین کلسیم (هیپوکلسمی).
  • بیلی روبین بیش از حد در خون آن‌ها.
  • مرده‌زایی

عوارض نارسایی جفت برای مادر عبارتند از:

  • جدا شدن جفت.
  • زایمان زودرس

نارسایی جفت چگونه تشخیص داده می‌شود؟

متخصص زنان و زایمان در کرج نارسایی جفت را در طول معاینه قبل از تولد یا از طریق سونوگرافی تشخیص می‌دهد. سونوگرافی می‌تواند جریان خون بین جفت و جنین را تشخیص دهد و همچنین اندازه و موقعیت جفت و جنین را تعیین کند.

اگر جنین در سونوگرافی کوچکتر از حد متوسط ​​به نظر برسد، پزشک ممکن است به مشکل جفت مشکوک شود.

همچنین باید در مورد میزان حرکت جنین و همچنین نگرانی‌های دیگری که ممکن است داشته باشید صحبت کنید. اینها می‌توانند سرنخ‌هایی را در مورد چگونگی پیشرفت بارداری به پزشک شما ارائه دهند.

نارسایی جفت چگونه مدیریت می‌شود؟

معمولاً هیچ درمانی برای نارسایی جفت وجود ندارد.  پزشک راه‌هایی برای مدیریت آن و کاهش تاثیر آن بر بارداری شما پیشنهاد می‌کند. مراقبت‌هایی که نیاز دارید مختص بارداری شما است و اغلب به موارد زیر بستگی دارد:

  • در چه سه ماهه بارداری هستید
  • نتایج آزمایش شما
  • سایر عوارض یا علائمی که دارید.
  • نظارت بر بارداری بخش مهمی از درمان است.

متخصص زنان و زایمان ممکن است بخواهد شما را بیشتر ببیند و سونوگرافی و پایش قلب جنین را به طور منظم انجام دهد تا رشد و سلامت جنین را بررسی کند. مدیریت سایر شرایطی که ممکن است داشته باشید (مانند دیابت یا فشار خون بالا) نیز بخش کلیدی درمان است.

اغلب، اگر بارداری در پایان (هفته ۳۷) باشد، در صورتی که برای شما و جنین ایمن‌تر باشد، پزشک ممکن است زایمان را توصیه کند.

اگر به پایان ترم نرسیده اید، ممکن است پزشک شما را با دقت بیشتری تحت نظر داشته باشد و به دنبال نشانه‌هایی باشد که نشان می‌دهد جنین بارداری را به خوبی تحمل نمی‌کند. در این مورد، آن‌ها ممکن است زایمان زودرس را توصیه کنند، زیرا ایمن‌ترین است. اگر به زایمان زودرس نیاز دارید، ممکن است برای کمک به رشد ریه‌های جنین استروئید تجویز کنند.

نارسایی جفت

آیا نارسایی جفت می‌تواند بهبود یابد؟

هنگامی که نارسایی جفت دارید، جفت شما به طور کامل عمل نمی‌کند. پزشک وضعیت را مدیریت می‌کند و جنین را از نزدیک برای علائم مشکلات زیر نظر می‌گیرد.

اما تشخیص زودهنگام، مدیریت شرایط زمینه‌ای و شرکت در تمام جلسات مراقبت‌های دوران بارداری می‌تواند از عوارض بیشتر جلوگیری کند.

آیا می‌توانید از نارسایی جفت جلوگیری کنید؟

اغلب اوقات، نمی‌توانید از نارسایی جفت جلوگیری کنید. دریافت مراقبت‌های زودهنگام دوران بارداری اغلب بهترین کاری است که می‌توانید انجام دهید، زیرا می‌تواند به پزشک اجازه دهد زودتر آن را تشخیص دهد. تشخیص و مدیریت زودهنگام احتمال بروز عوارض در دوران بارداری را کاهش می‌دهد.

مدیریت هرگونه شرایط سلامتی قبلی یا جدید نیز می‌تواند در پیشگیری از عوارض اضافی کمک زیادی کند.

 

اگر نارسایی جفت دارم چگونه از خودم مراقبت کنم؟
دستورالعمل‌های پزشک خود را در مورد نحوه مراقبت از خود دنبال کنید. نحوه مدیریت آن‌ها متفاوت است و بستگی به میزان بارداری شما و جدی بودن وضعیت شما دارد.

نوزادانی که نارس هستند به مراقبت‌های ویژه در هنگام تولد در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) نیاز داشته باشند. بهتر است خود را برای این اتفاق آماده کنید. از در میان گذاشتن نگرانی‌های خود با پزشک نترسید. هر سوالی در مورد اینکه چه کاری می‌توانید انجام دهید تا شانس خود را برای به دنیا آوردن نوزاد سالم افزایش دهید از آن‌ها بپرسید.

چه زمانی باید به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنم؟
از آنجایی که نارسایی جفت همیشه علائمی ایجاد نمی‌کند، بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که در تمام جلسات مراقبت‌های دوران بارداری شرکت کنید و در مورد علائمی که دارید با پزشک خود صحبت کنید. این می‌تواند کمک کند تا عوارض بارداری را بهتر تشخیص دهند. در دوران بارداری، اگر خونریزی واژینال یا گرفتگی لگن را تجربه کردید، همیشه باید با پزشک خود تماس بگیرید.

یادداشتی از دکتر ملیحه قدس روحانی

درمانی برای نارسایی جفت وجود ندارد، اما راه‌هایی برای مدیریت آن و افزایش شانس بارداری و زایمان سالم وجود دارد. توصیه‌های پزشک خود را در مورد نحوه بهترین مراقبت از خود، از جمله مدیریت شرایط سلامتی و شرکت در تمام قرار ملاقات‌های مراقبت‌های دوران بارداری، دنبال کنید. از مصرف مشروبات الکلی، استفاده از داروهای تفریحی و کشیدن سیگار در دوران بارداری خودداری کنید. پزشک شما را از نزدیک برای بقیه دوران بارداری تحت نظر خواهد داشت تا به دنبال علائم عوارض باشد و حتی ممکن است زایمان زودرس را توصیه کند.

Mastitis

ماستیت شیردهی

ماستیت شیردهی

ماستیت شیردهی التهاب بافت پستان است که گاهی اوقات با عفونت همراه است. التهاب باعث درد، تورم، گرمی و قرمزی سینه می‌شود. همچنین ممکن است تب و لرز داشته باشید.

ماستیت بیشتر زنان شیرده را تحت تاثیر قرار می‌دهد (ماستیت شیردهی) اما ورم پستان می‌تواند در زنان و  مردان رخ دهد.

ورم پستان در دوران شیردهی می‌تواند باعث احساس خستگی شود و مراقبت از کودک را دشوار کند. گاهی اوقات ورم پستان باعث می‌شود که مادر قبل از اینکه بخواهد کودک خود را از شیر بگیرد. اما ادامه شیردهی، حتی در زمان مصرف آنتی بیوتیک برای درمان ورم پستان، برای شما و کودکتان بهتر است.

علائم ماستیت شیردهی

علائم و نشانه‌های ماستیت می‌تواند به طور ناگهانی ظاهر شود. آن‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • حساسیت یا گرمی سینه در لمس
  • تورم سینه
  • ضخیم شدن بافت سینه یا توده سینه
  • درد یا احساس سوزش مداوم یا در هنگام شیردهی
  • قرمزی پوست
  • به طور کلی احساس بیماری می‌کند
  • تب ۱۰۱ فارنهایت (۳۸.۳ درجه سانتیگراد) یا بیشتر

Mastitis

علل

شیری که در سینه گیر کرده است عامل اصلی ورم پستان است. علل دیگر عبارتند از:

  • یک مجرای شیر مسدود شده اگر سینه در هنگام شیردهی به طور کامل خالی نشود، ممکن است یکی از مجاری شیر شما مسدود شود. انسداد باعث برگشت شیر ​​می‌شود که منجر به عفونت سینه می‌شود.
  • ورود باکتری به سینه باکتری‌های سطح پوست و دهان کودک می‌توانند از طریق شکافی در پوست نوک پستان یا از طریق سوراخ مجرای شیر وارد مجاری شیر شوند. شیر راکد در سینه‌ای که خالی نمی‌شود، زمینه رشد باکتری‌ها را فراهم می‌کند.

عوامل خطر ماستیت شیردهی

عوامل خطر برای ورم پستان عبارتند از:

  • حمله قبلی ماستیت در دوران شیردهی
  • نوک سینه‌های زخمی یا ترک خورده – اگرچه ورم پستان می‌تواند بدون شکستگی پوست ایجاد شود
  • بستن سوتین تنگ یا فشار آوردن به سینه هنگام استفاده از کمربند ایمنی یا حمل کیف سنگین که ممکن است جریان شیر را محدود کند.
  • خسته شدن بیش از حد یا استرس
  • تغذیه نامناسب
  • سیگار کشیدن

عوارض

ورم پستان که به طور کامل درمان نشود یا به دلیل مسدود شدن مجرای آن، می‌تواند باعث ایجاد مجموعه‌ای از چرک (آبسه) در سینه شود. آبسه معمولاً نیاز به تخلیه جراحی دارد.

برای جلوگیری از این عارضه، به محض بروز علائم ورم پستان با پزشک خود صحبت کنید.

جلوگیری از ماستیت شیردهی

برای اینکه رابطه شیردهی خود با نوزاد خود را به بهترین شکل آغاز کنید – و برای جلوگیری از عوارضی مانند ورم پستان – با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. تا توصیه‌های ارزشمندی را برای تکنیک‌های صحیح شیردهی به شما ارائه دهد.

با رعایت نکات زیر شانس ابتلا به ورم پستان را به حداقل برسانید:

  • هنگام شیردهی شیر را از سینه‌ها کاملاً تخلیه کنید.
  • به نوزادتان اجازه دهید قبل از اینکه به سینه دیگر در طول شیردهی تبدیل شود، یک سینه را کاملا خالی کند.
  • موقعیتی را که برای شیر دادن استفاده می‌کنید از یک شیردهی به شیردهی بعدی تغییر دهید.
  • اطمینان حاصل کنید که کودک در طول شیردهی به درستی چفت سینه می‌شود.
  • اگر سیگار می‌کشید، از پزشک خود در مورد ترک سیگار سوال کنید.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS)

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) زمانی اتفاق می‌افتد که تخمدان‌ها متورم می‌شوند و مایع به داخل شکم شما نشت می‌کند. OHSS عارضه‌ای است که معمولاً در افرادی رخ می‌دهد که تحت درمان‌های باروری هستند که تخمدان‌های آن‌ها را برای تولید تعداد زیادی تخمک تحریک می‌کند.

به طور معمول، یک فرد در هر سیکل قاعدگی یک تخمک آزاد می‌کند. افرادی که برای باردار شدن مشکل دارند ممکن است از داروهای هورمونی برای کمک به تولید تخمک‌های متعدد استفاده کنند، به خصوص اگر در حال برنامه ریزی برای انجام یک روش بازیابی تخمک و لقاح آزمایشگاهی (IVF) هستند. گاهی اوقات تخمدان‌های بیش از حد به این داروها پاسخ می‌دهند که منجر به OHSS می‌شود. این بیشتر در مورد داروهای تزریقی که تخمدان‌ها را تحریک می‌کنند، دیده می‌شود.

در گذشته، سندرم تحریک بیش از حد تخمدان یک عارضه نسبتا شایع IVF بود. پروتکل‌ها و استراتژی‌های جدید این امر را کمتر رایج کرده‌اند، اگرچه موارد خفیف هنوز هر از گاهی رخ می‌دهد.

OHSS در افرادی که درمان‌های باروری دریافت می‌کنند و مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) هستند، شایع‌تر است. PCOS یک اختلال تولید مثلی است که شامل‌ عدم تعادل هورمونی است.

انواع OHSS

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان می‌تواند خفیف، متوسط ​​یا شدید باشد. پزشک متخصص زنان و زایمان در کرج نوع آن را بر اساس شدت علائم شما طبقه‌بندی می‌کند. اکثر موارد OHSS خفیف هستند و باعث ناراحتی موقت می‌شوند. موارد شدید OHSS نادر است اما می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) چقدر شایع است؟

OHSS قبلا در حدود ۱۰٪ از افرادی که تحت تحریک تخمدان برای IVF قرار می‌گرفتند، رخ می‌داد، اما امروزه این تعداد کمتر از ۵٪ است. موارد شدید OHSS در کمتر از ۱٪ از افرادی که برای درمان باروری تحریک تخمدان دریافت می‌کنند، اتفاق می‌افتد.

علائم سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) چیست؟

علائم و نشانه‌های OHSS بسته به شدت بیماری متفاوت است. علائم اغلب در عرض یک هفته پس از استفاده از دارو برای تحریک تخمک‌گذاری شروع می‌شود، اگرچه ممکن است دو هفته طول بکشد تا علائم ایجاد شود.

علائم OHSS خفیف تا متوسط ​​عبارتند از:

  • درد شکم
  • نفخ
  • افزایش وزن جزئی
  • حالت تهوع

در موارد شدیدتر سندرم تحریک بیش از حد تخمدان، علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • افزایش وزن بیش از حد.
  • حالت تهوع و استفراغ شدید.
  • تورم شدید شکم.
  • دشواری در تنفس.
  • لخته شدن خون.
  • کاهش ادرار.
  • درد شدید شکم.

اگر برای باردار شدن داروی کمک باروری دریافت می‌کنید و علائم OHSS دارید، با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک به شما می‌گوید که آیا بر اساس سطح استروژن و تعداد فولیکول‌های سونوگرافی در معرض خطر ابتلا به OHSS هستید یا خیر. اکثر موارد خفیف هستند و خود به خود برطرف می‌شوند، اما بهتر است علائم خود را با پزشک خود در میان بگذارید.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان

چه چیزی باعث سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) می‌شود؟

در بیشتر موارد، OHSS به دلیل هورمون HCG (گنادوتروپین جفتی انسانی) ایجاد می‌شود که تخمدان‌ها را تحریک می‌کند. تخمدان‌ها معمولاً فقط یک تخمک در یک دوره تولید می‌کنند، اما درمان‌های هورمونی تخمدان‌ها را تحریک می‌کنند تا تعداد زیادی تخمک در یک زمان رشد کنند. افرادی که تحت درمان‌های کمک باروری قرار می‌گیرند، اغلب یک تزریق HCG برای کمک به بلوغ تخمک‌ها قبل از فرآیند بازیابی تخمک از طریق IVF دریافت می‌کنند. هنگامی که افراد تخمک‌های بالقوه زیادی ایجاد می‌کنند، تخمدان‌ها می‌توانند بیش از حد به این دارو پاسخ دهند و می‌توانند OHSS ایجاد کنند.

در افراد مبتلا به سندرم تحریک بیش از حد تخمدان، داروهایی که در درمان‌های باروری استفاده می‌شوند باعث نشت مایع از رگ‌های خونی اطراف تخمدان می‌شود. گاهی اوقات این مایع به داخل شکم حرکت می‌کند و علائمی مانند تورم و درد ایجاد می‌کند.

عوامل خطر برای این وضعیت چیست؟

افرادی که در معرض خطر بالای OHSS قرار می‌گیرند عبارتند از:

  • سندرم تخمدان پلی کیستیک داشته باشند.
  • قبلا سابقه OHSS داشته اند.
  • داشتن تعداد زیادی فولیکول یا سطوح بالای استروژن در طول تحریک IVF.
  • در طول چرخه IVF دوزهای بالایی از HCG دریافت کرد.
  • انتقال جنین «تازه» به جای «یخ زده» انجام شده است (زمانی که افراد باردار می‌شوند در حالی که تخمدان‌های آن‌ها هنوز تحریک شده است، بارداری می‌تواند OHSS را طولانی کند).

 

عوارض OHSS چیست؟

افراد مبتلا به سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در معرض خطر ابتلا به ترومبوز (لخته خون) در ریه‌ها یا پاها هستند. داروها می‌توانند به کاهش خطر ابتلا به این عارضه کمک کنند. همچنین خطر سکته مغزی افزایش می‌یابد. در صورت تجربه دردناک، تورم پا یا درد قفسه سینه به پزشک خود اطلاع دهید.

در موارد نادر، کیست تخمدان مرتبط با OHSS می‌تواند ترکیده و باعث خونریزی خطرناک شود. افراد مبتلا به این عارضه ممکن است برای توقف خونریزی نیاز به جراحی داشته باشند.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشکان OHSS را با چندین آزمایش تشخیص می‌دهند. این تست‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

معاینه فیزیکی: پزشک وزن شما را بررسی می‌کند و اندازه کمر شما را اندازه‌گیری می‌کند تا نشانه‌های تورم را پیدا کند. معاینه لگن توصیه نمی‌شود زیرا تخمدان‌ها متورم هستند و ممکن است تحت فشار مستقیم ترکیده شوند.

سونوگرافی: مایع آزاد را در شکم تشخیص می‌دهد و اندازه تخمدان‌ها را بررسی می‌کند.

اشعه ایکس قفسه سینه: به دنبال مایع در قفسه سینه شما می‌گردد.

آزمایش خون: سطح هورمون شما را برای علائم OHSS اندازه گیری می‌کند.

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) چگونه درمان می‌شود؟

درمان سندرم تحریک بیش از حد تخمدان بسته به شدت بیماری متفاوت است. هدف درمان مدیریت علائم و جلوگیری از عوارض است. موارد خفیف معمولاً ظرف یک یا دو هفته از بین می‌روند. با این حال، اگر در آن چرخه باردار شوید، علائم شما می‌تواند بسیار طولانی‌تر باقی بماند.

برای موارد خفیف تا متوسط ​​OHSS، درمان معمولا شامل موارد زیر است:

  • اجتناب از فعالیت بدنی شدید.
  • نوشیدن مایعات غنی از الکترولیت مانند Gatorade® یا Propel®.
  • استفاده از استامینوفن برای تسکین علائم
  • روزانه خود را وزن کنید.

خود را برای هرگونه علائم شدید زیر نظر بگیرید. موارد شدید OHSS اغلب نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. درمان OHSS شدید ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • دریافت مایعات داخل وریدی (مستقیم در ورید).
  • انجام پاراسنتز (روشی برای خارج کردن مایع از شکم).
  • مصرف داروهایی برای کاهش علائم یا کاهش فعالیت در تخمدان‌ها.
  • رقیق کننده خون برای کمک به کاهش خطر لخته شدن خون.
  • گاهی اوقات بستری شدن در بیمارستان برای مراقبت‌های حمایتی و نظارت دقیق تا بهبود علائم مورد نیاز است.

بهبودی از OHSS چقدر طول می‌کشد؟

زمان بهبودی سندرم تحریک بیش از حد تخمدان بسته به شدت بیماری و باردار شدن شما در آن چرخه متفاوت است. پزشک متخصص زنان و زایمان در کرج به شما خواهد گفت که چه زمانی می‌توانید به فعالیت‌های معمول خود بازگردید و چه انتظاراتی می‌توانید داشته باشید.

چگونه سریع از شر OHSS خلاص شوید؟

راهی برای خلاص شدن سریع از شر OHSS وجود ندارد. درمان شما به شدت علائم شما بستگی دارد. ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بهترین فردی است که می‌توانید با او درباره گزینه‌های درمانی صحبت کنید. آن‌ها می‌توانند به شما اطلاع دهند که چه انتظاری دارید و چه مدت ممکن است علائم شما باقی بماند.

پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHHS)

برخی از موارد OHSS قابل پیشگیری نیستند. با این حال، ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بر اساس سابقه سلامتی و آزمایش خون شما می‌داند که آیا در معرض خطر هستید یا خیر. در طول درمان‌های باروری، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است تخمدان‌های شما را به طور منظم با استفاده از آزمایش خون (برای بررسی سطح هورمون) و سونوگرافی (برای بررسی تعداد فولیکول‌های در حال رشد) برای کاهش خطر ابتلا به OHSS بررسی کند.

راه‌هایی که تیم شما می‌تواند به جلوگیری از OHSS (یا به حداقل رساندن علائم) کمک کند عبارتند از:

  • کاهش یا تنظیم دوز داروی باروری
  • اجتناب از «شات ماشه ای» HCG در طول درمان.
  • تغییر نوع داروی باروری
  • فریز کردن جنین و تاخیر در انتقال جنین تا زمانی که تخمدان‌ها به حالت عادی برسند.

اگر این شرایط را داشته باشم چه انتظاری می‌توانم داشته باشم؟

سندرم تحریک بیش از حد تخمدان موقت است. این وضعیت معمولا در عرض دو هفته از بین می‌رود. حتی موارد شدید نیز هنگامی که درمان فوری دریافت می‌کنید، چشم‌انداز مثبتی دارند. اگر درمان باروری موفقیت‌آمیز باشد و باردار شوید، داشتن OHSS هیچ خطری برای بارداری ندارد.

آیا هنوز هم می‌توانید با OHSS بارداری سالمی داشته باشید؟

بله، داشتن OHSS بر بارداری تأثیری ندارد. علائم این سندرم در نهایت از بین می‌رود و بارداری شما تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد.

یادداشتی از دکتر ملیحه قدس روحانی

  • سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) یک عارضه نادر درمان IVF است. اکثر موارد خفیف هستند و ظرف یک تا دو هفته برطرف می‌شوند. با پزشک متخصص زنان و زایمان در مورد خطر ابتلا به سندرم تحریک بیش از حد تخمدان صحبت کنید.  اگر در هر نقطه از درمان IVF، علائم OHSS را احساس کردید، در اسرع وقت با پزشک خود تماس بگیرید.
گرفتگی های قاعدگی

گرفتگی های قاعدگی

گرفتگی های قاعدگی

گرفتگی های قاعدگی (دیسمنوره) دردهای ضربان دار یا گرفتگی در قسمت تحتانی شکم هستند. بسیاری از زنان درست قبل و در طول دوره قاعدگی خود دچار دردهای قاعدگی می‌شوند.

برای برخی از زنان، این ناراحتی صرفا آزاردهنده است. برای دیگران، دردهای قاعدگی می‌تواند به اندازه‌ای شدید باشد که در فعالیت‌های روزمره برای چند روز در هر ماه اختلال ایجاد کند.

شرایطی مانند اندومتریوز یا فیبروم‌های رحمی می‌توانند باعث دردهای قاعدگی شوند. درمان علت کلیدی برای کاهش درد است. دردهای قاعدگی که ناشی از بیماری دیگری نیستند، با افزایش سن کاهش می‌یابند و اغلب پس از زایمان بهبود می‌یابند.

علائم

علائم دردهای قاعدگی عبارتند از:

  • درد ضربان دار یا گرفتگی در زیر شکم شما که می‌تواند شدید باشد
  • دردی که ۱ تا ۳ روز قبل از پریود شروع می‌شود، ۲۴ ساعت پس از شروع پریود به اوج خود می‌رسد و در عرض ۲ تا ۳ روز کاهش می‌یابد.
  • درد مبهم و مداوم
  • دردی که به قسمت پایین کمر و ران شما می‌رسد

برخی از زنان نیز این موارد را دارند:

  • حالت تهوع
  • مدفوع شل
  • سردرد
  • سرگیجه

گرفتگی های قاعدگی

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر:

  • دردهای قاعدگی هر ماه زندگی شما را مختل می‌کند
  • علائم شما به تدریج بدتر می‌شود
  • شما به تازگی پس از ۲۵ سالگی دچار دردهای شدید قاعدگی شده‌اید

علل گرفتگی های قاعدگی

در طول دوره قاعدگی، رحم شما منقبض می‌شود تا به بیرون راندن پوشش آن کمک کند. مواد هورمونی (پروستاگلاندین ها) که در درد و التهاب نقش دارند، باعث انقباض عضلات رحم می‌شوند. سطوح بالاتر پروستاگلاندین‌ها با دردهای شدید قاعدگی همراه است.

دردهای قاعدگی ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:

  • اندومتریوز. بافتی که شبیه به پوشش داخلی رحم عمل می‌کند، در خارج از رحم رشد می‌کند، معمولاً روی لوله‌های فالوپ، تخمدان‌ها یا بافت پوشاننده لگن.
  • فیبروئید رحم. رشد این توده غیر سرطانی در دیواره رحم می‌تواند باعث درد شود.
  • آدنومیوز. بافتی که رحم را می‌پوشاند شروع به رشد در دیواره‌های عضلانی رحم می‌کند.
  • بیماری التهابی لگن. این عفونت اندام‌های تناسلی زنانه معمولاً توسط باکتری‌های مقاربتی ایجاد می‌شود.
  • تنگی دهانه رحم. در برخی از زنان، دهانه رحم به اندازه‌ای کوچک است که مانع از جریان قاعدگی می‌شود و باعث افزایش دردناک فشار داخل رحم می‌شود.

عوامل خطر

اگر:

  • شما کمتر از ۳۰ سال سن دارید
  • بلوغ را زود شروع کردید، در سن ۱۱ سالگی یا کمتر
  • شما در طول قاعدگی خونریزی شدید دارید (منوراژی)
  • خونریزی قاعدگی نامنظم دارید (متروراژی)
  • سابقه خانوادگی دردهای قاعدگی (دیسمنوره) دارید.
  • سیگار میکشید

بیشتر احتمال دارد دچار گرفتگی های قاعدگی شوید.

عوارض

گرفتگی قاعدگی عوارض پزشکی دیگری ایجاد نمی‌کند، اما می‌تواند در مدرسه، کار و فعالیت‌های اجتماعی اختلال ایجاد کند.

با این حال، برخی از شرایط مرتبط با دردهای قاعدگی می‌توانند عوارضی داشته باشند. به عنوان مثال، اندومتریوز می‌تواند باعث مشکلات باروری شود. بیماری التهابی لگن می‌تواند لوله‌های فالوپ شما را زخمی کند و خطر کاشت تخمک بارور شده در خارج از رحم را افزایش دهد (بارداری خارج از رحم).

تهوع صبحگاهی

تهوع صبحگاهی, علل، علائم و روشهای درمان خانگی

تهوع صبحگاهی

حالت تهوع صبحگاهی حالت تهوع و استفراغ در دوران بارداری است. این یک بیماری شایع است که تا ۷۰ درصد از افراد باردار در سه ماهه اول بارداری را تحت تاثیر قرار می‌دهد. علیرغم نامش، بیماری صبحگاهی ممکن است در هر زمانی از روز اتفاق بیفتد. درمان‌های خانگی مختلفی برای تهوع صبحگاهی وجود دارد، از جمله تغییر رژیم غذایی و سبک زندگی. برخی از متخصصان زنان و زایمان داروهای بدون نسخه (OTC) را برای حالت تهوع توصیه می‌کنند. علائم در اکثر افراد تا سه ماهه دوم بهبود می‌یابد.

تهوع صبحگاهی چقدر زود شروع می‌شود؟

از هفته ششم بارداری شروع می‌شود، اما زمان دقیق آن متفاوت است. بیشتر افراد قبل از هفته نهم بارداری علائم تهوع صبحگاهی را تجربه می‌کنند.

تهوع صبحگاهی چه زمانی به اوج خود می‌رسد؟

برای اکثر افراد در حدود هفته هشتم تا دهم بارداری بدترین احساس را دارد. با این حال، این زمان متفاوت است و علائم همه به طور همزمان به اوج نمی‌رسد.

چقدر طول می‌کشد؟

این وضعیت در حدود هفته سیزدهم بارداری (پایان سه ماهه اول) بهبود می‌یابد. با این حال، برخی از افراد در ابتدای سه ماهه دوم (هفته‌های ۱۴ تا ۲۷ بارداری) علائم طولانی مدت را تجربه می‌کنند. در موارد نادر، تهوع صبحگاهی تا پایان بارداری شما رخ می‌دهد.

لیزر موهای زاید

علائم

علائم و نشانه‌های شایع، شامل ناراحتی معده (تهوع)، از دست دادن اشتها و استفراغ است. برخی افراد تهوع صبحگاهی را اینگونه توصیف می‌کنند:

  • سوزش سر دل یا رفلاکس.
  • دریازدگی یا بیماری حرکت.
  • چیزی در گلویشان گیر کرده است.
  • درد گرسنگی

علل

علت تهوع صبحگاهی کاملاً شناخته شده نیست، اما پزشک متخصص زنان و زایمان در کرج  معتقد است که این ترکیبی از تغییرات فیزیکی و شیمیایی است. ممکن است ناشی از:

  • قند خون پایین.
  • افزایش هورمون‌های بارداری مانند گنادوتروپین جفتی انسانی (HCG) یا استروژن.
  • نوسانات فشار خون.
  • تغییرات در متابولیسم.

تهوع صبحگاهی ممکن است با موارد زیر تشدید شود:

  • استرس و اضطراب.
  • بیش از حد خسته بودن
  • خوردن یا بوییدن برخی غذاها.
  • گرما یا هوای گرم.

تهوع صبحگاهی

آیا تهوع صبحگاهی می‌تواند شدید شود؟

بله. اکثر افراد مبتلا به تهوع صبحگاهی برای مدت کوتاهی در روز احساس تهوع می‌کنند و ممکن است یک یا دو بار استفراغ کنند. در موارد شدیدتر تهوع صبحگاهی، حالت تهوع می‌تواند چندین ساعت در روز ادامه داشته باشد و استفراغ بیش از چهار بار در روز رخ می‌دهد. این وضعیتی است که به آن استفراغ باروری می‌گویند.

علائم استفراغ بارداری چیست؟

علائم استفراغ باروری شامل موارد زیر است:

  • استفراغ بیش از سه بار در روز.
  • کم آبی شدید بدن (علائم آن شامل تولید کم یا عدم تولید ادرار، ادرار تیره رنگ و سرگیجه با ایستادن است).
  • کاهش حدود ۴.۵ کیلوگرم یا بیشتر.

افراد مبتلا به تهوع شدید صبحگاهی ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان برای دریافت مایعات داخل وریدی برای بازیابی هیدراتاسیون و داروهایی برای تسکین حالت تهوع داشته باشند.

برای کاهش تهوع صبحگاهی چه کنم؟

چند کار وجود دارد که می‌توانید انجام دهید تا احساس بهتری داشته باشید. ایجاد تغییرات کوچک در رژیم غذایی و سبک زندگی می‌تواند کمک زیادی به کاهش حالت تهوع کند.

تغییر رژیم غذایی برای تهوع صبحگاهی

  • صبح‌ها چند کراکر یا نان تست بخورید تا معده‌تان آرام شود. چند کراکر در کنار تخت خود نگه دارید و قبل از بلند شدن چند عدد بخورید.
  • به جای سه وعده غذایی بزرگ، چندین وعده غذایی کوچک در روز بخورید. وعده‌های غذایی را حذف نکنید
  • از غذاهای تند و چرب خودداری کنید.
  • غذاهای ملایم مانند موز، برنج، نان تست خشک، سیب زمینی پخته ساده، ژلاتین، آبگوشت، تخم مرغ یا سس سیب بخورید.
  • بین وعده‌های غذایی میان وعده‌های مغذی و غنی از پروتئین مانند ماست، کره بادام زمینی روی برش‌های سیب یا کرفس، پنیر یا آجیل بخورید.
  • در طول روز مایعات به خصوص آب فراوان بنوشید. از نوشیدنی‌های کافئین دار خودداری کنید.
  • وقتی از خانه دور هستید، همیشه یک کیسه تنقلات همراه خود داشته باشید.
  • با زنجبیل رنده شده واقعی چای درست کنید یا آب نبات زنجبیلی را امتحان کنید.

تغییر سبک زندگی برای تهوع صبحگاهی

  • ویتامین‌های دوران بارداری خود را با یک میان وعده مصرف کنید. اگر ویتامین دوران بارداری شما حاوی آهن است، سعی کنید آن را قبل از خواب مصرف کنید. با پزشک خود در مورد سایر گزینه‌های ویتامین صحبت کنید.
  • از بوها، نورهای سوسوزن و سایر موقعیت‌هایی که شما را آزار می‌دهد و حالت تهوع شما را تحریک می‌کند، خودداری کنید.
  • استراحت کافی داشته باشید.
  • اتاق‌ها را به خوبی تهویه کنید، یک پنکه را روشن کنید یا هر از گاهی به بیرون بروید تا کمی هوای تازه بگیرید.
  • رایحه‌های تازه و مطبوع مانند لیمو، پرتقال یا نعناع را استشمام کنید.
  • بعد از غذا دراز نکشید
  • بعد از استفراغ دهان خود را بشویید. این می‌تواند به محافظت از دندان‌های شما در برابر اسید موجود در استفراغ شما کمک کند.

طب سوزنی

سوزن‌های نازکی در نواحی خاصی از پوست شما در طول درمان طب سوزنی قرار می‌گیرند.

چه غذاهایی برای تهوع صبحگاهی مفید است؟

داشتن یک رژیم غذایی سرشار از پروتئین، غلات کامل، سبزیجات و میوه برای شما و جنین مفید است. خوردن غذاهایی که بسیار فرآوری شده و مملو از قند هستند ممکن است حال شما را بدتر کند. پزشکان اغلب غذاهای زیر را به افرادی که از تهوع صبحگاهی رنج می‌برند توصیه می‌کنند:

  • غذاهای ملایم مانند کراکر، نان تست، چوب شور یا سس سیب.
  • اسموتی میوه و ماست.
  • آب یا چای (به سطح کافئین موجود در چای توجه کنید).
  • میوه‌ها و سبزیجاتی مانند هندوانه، کرفس یا فلفل دلمه‌ای که سرشار از آب هستند. مرکبات نیز ممکن است به درمان حالت تهوع کمک کنند.

آیا تهوع صبحگاهی به جنین آسیب می‌رساند؟

حالت تهوع و استفراغ خفیف تا متوسط ​​در دوران بارداری معمولاً برای مادر یا جنین مضر نیست. با این حال، اگر نتوانید غذا یا مایعات را کم نگه دارید، کم آب شوید و وزن کم کنید، می‌تواند مشکل ساز شود. تهوع و استفراغ شدید کنترل نشده می‌تواند مانع از دریافت مواد مغذی مورد نیاز شما شود و بر وزن کودک در بدو تولد تأثیر بگذارد.

تهوع صبحگاهی

آیا برخی از افراد بیشتر در معرض خطر ابتلا به تهوع شدید صبحگاهی هستند؟

بله. خطر تهوع شدید صبحگاهی در صورتی افزایش می‌یابد که:

  • دوقلو، سه قلو یا بیشتر باردار هستید.
  • سابقه شخصی تهوع شدید صبحگاهی با بارداری قبلی داشته باشید و/یا والدین یا خواهری داشته باشید که سابقه تهوع شدید صبحگاهی با بارداری داشته باشد.
  • سابقه میگرن داشته باشید.
  • دارای اضافه وزن (شاخص توده بدنی یا BMI بیشتر از ۲۵ و کمتر از ۳۰).
  • یک بیماری به نام بیماری تروفوبلاستیک دارید که منجر به رشد غیرطبیعی سلول در رحم می‌شود.
  • استرس دارند یا مضطرب هستند.
  • در آب و هوای گرم زندگی کنید.
  • شیفت شب کار کنید.
  • کم خواب هستند.

چه زمانی باید با پزشک تماس بگیرم؟

منتظر نمانید تا استفراغ شدید شود و با متخصص زنان و زایمان در کرج تماس بگیرید. مراقبت برای بیماری صبحگاهی در اوایل بارداری می‌تواند به جلوگیری از شدیدتر شدن آن کمک کند. استفراغ شدید یک جنبه طبیعی بارداری نیست و نیاز به مراقبت پزشکی دارد.

کم خونی در بارداری

کم خونی در بارداری

کم خونی در بارداری

کم خونی در بارداری چیست؟ کم خونی یا آنمی زمانی است که فرد گلبول‌های قرمز کافی برای حمل اکسیژن در سراسر بدن خود ندارد. وقتی بدن اکسیژن کافی از خون دریافت نمی‌کند، نمی‌تواند به درستی عمل کند.

گلبول‌های قرمز خون (RBC) حاوی پروتئین مهمی به نام هموگلوبین هستند. این پروتئین اکسیژن را نگه می‌دارد و به گلبول‌های قرمز کمک می‌کند تا اکسیژن را از ریه‌ها به بدن منتقل کنند. همچنین به انتقال دی اکسید کربن از بدن به ریه‌ها کمک می‌کند تا بدن بتواند آن را خارج کند.

برای تولید گلبول‌های قرمز و هموگلوبین، بدن به منبع ثابتی از آهن و ویتامین‌ها نیاز دارد. بدون این منبع، بدن هموگلوبین کافی برای حمل صحیح اکسیژن به اندام‌ها را تولید نمی‌کند. کم خونی زنان در دوران بارداری رایج است زیرا به مقدار کافی آهن و سایر ویتامین‌ها ندارند.

انواع کم خونی زنان باردار چیست؟

بیش از ۴۰۰ نوع کم خونی وجود دارد. برخی از آن‌ها در دوران بارداری شایع‌تر هستند، از جمله:

  • کم خونی فقر آهن، ناشی از کمبود آهن.
  • کم خونی ناشی از کمبود فولات، ناشی از کمبود اسید فولیک.
  • کم خونی ناشی از کمبود ویتامین B۱۲.

چه کسانی بیشتر در معرض آنمی در دوران بارداری هستند؟

در طول بارداری، میزان خون در بدن شما بین ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش می‌یابد. این بدان معناست که بدن شما برای گلبول‌های قرمز بیشتر به آهن بیشتری نیاز دارد. در صورتی که:

  • حامله چند قلو.
  • مصرف نکردن آهن کافی
  • داشتن بارداری پشت سر هم با حداقل زمان بین.
  • تجربه قاعدگی شدید قبل از بارداری.

نیاز بیشتری به آهن خواهید داشت.

آیا کم خونی در بارداری طبیعی است؟

بله. از آنجایی که حجم خون در دوران بارداری افزایش می‌یابد، کم خونی خفیف طبیعی است. کمبود آهن در بارداری شایع است، به طوری که تا ۵۲ درصد از زنان باردار در کشورهای در حال توسعه، آهن کافی دریافت نمی‌کنند. کم خونی شدید بین زنان باردار معمول نیست.

با این حال، کم خونی چه خفیف یا شدید، برای محافظت از سلامت شما و جنین نیاز به درمان دارند.

کم خونی در بارداری

کم خونی چه تاثیری بر جنین در دوران بارداری دارد؟

جنین در حال رشد برای دریافت کافی آهن، ویتامین B۱۲ و اسید فولیک به شما متکی است. کم خونی می‌تواند رشد جنین را به ویژه در سه ماهه اول تحت تاثیر قرار دهد.

اگر کم خونی درمان نشود، کودک شما در معرض خطر ابتلا به کم خونی بعد از تولد است که می‌تواند منجر به مشکلات رشدی شود. همچنین، کم خونی خطر زایمان زودرس و داشتن نوزاد کم وزن را افزایش می‌دهد.

آیا آنمی در دوران بارداری می‌تواند باعث سقط جنین شود؟

خیر. کم خونی در دوران بارداری مستقیماً باعث سقط جنین نمی‌شود، اما کم خونی شدید می‌تواند باعث عوارض بارداری شود.

علت آنمی در بارداری چیست؟

بارداری به خودی خود دلیل کم خونی به دلیل افزایش حجم خون است. از دیگر علل کم خونی در دوران بارداری می‌توان به‌عدم مصرف کافی آهن، ویتامین B۱۲ یا اسید فولیک اشاره کرد.

سایر علل کم خونی که در افراد غیر باردار رخ می‌دهد نیز می‌تواند باعث کم خونی در دوران بارداری شود:

  • برخی بیماری‌ها از جمله کم خونی داسی شکل و تالاسمی.
  • اهدای خون.
  • قاعدگی شدید (قبل از بارداری).
  • زخم و پولیپ.

علائم کم خونی در بارداری چیست؟

ممکن است در ابتدا متوجه علائم کم خونی خفیف نشوید. با گذشت زمان، ممکن است احساس کنید:

  • خستگی.
  • احساس سرما
  • تنگی نفس
  • سرگیجه یا ضعف.
  • ضربان قلب سریع.
  • سردرد.
  • پوست رنگ پریده، خشک یا به راحتی کبود می‌شود.
  • درد زبان
  • حرکت ناخواسته در ساق پا (سندرم پاهای بیقرار).

کم خونی در دوران بارداری چگونه تشخیص داده می‌شود؟

آزمایش خون به نام شمارش کامل خون (CBC) می‌تواند کم خونی را تشخیص دهد. این آزمایش خون اغلب در یکی از اولین قرارهای قبل از زایمان شما انجام می‌شود.

متخصص زنان و زایمان در کرج از CBC برای تجزیه و تحلیل موارد زیر استفاده می‌کند:

  • تعداد گلبول‌های قرمز خون، اندازه و شکل آن‌ها (که می‌تواند شرایط خاصی مانند کم خونی داسی شکل را نشان دهد).
  • بدن شما چقدر آهن ذخیره کرده است.
  • سطوح ویتامین B۱۲ و B۹ کافی است یا خیر.

کم خونی در بارداری

کم خونی شدید در بارداری چیست؟

آنمی شدید زمانی است که نتایج CBC هموگلوبین را ۶.۵ تا ۷.۹ گرم در دسی لیتر (g/dL) نشان دهد. اگر نتایج آزمایش نشان دهد که کم خونی شدید دارید، پزشک متخصص زنان و زایمان در کرج ممکن است انتقال خون را توصیه کند. تزریق خون مقدار مناسبی گلبول قرمز به شما می‌دهد.

آنمی در بارداری چگونه درمان می‌شود؟

درمان کم خونی در دوران بارداری به شدت آن بستگی دارد.

کم خونی خفیف تا متوسط: پزشک معمولاً آن را با یک ویتامین روزانه یا مکمل آهن قبل از تولد درمان می‌کند. این به بدن شما مقادیر سالم آهن، ویتامین B۱۲ و اسید فولیک می‌دهد.
کم خونی شدید: ممکن است نیاز به تزریق خون داشته باشید.

چگونه می‌توانم در دوران بارداری، کم خونی را در خانه درمان کنم؟

بهترین راه برای درمان رایج‌ترین انواع کم خونی، اطمینان از دریافت کافی آهن، B۱۲ و اسید فولیک است. هر روز یک ویتامین دوران بارداری مصرف کنید. با متخصص زنان و زایمان در مورد ویتامین‌های دوران بارداری مورد نیاز خود صحبت کنید.

تغییر رژیم غذایی نیز می‌تواند کمک کننده باشد. از غذاهای سرشار از آهن مانند اسفناج، گوشت گاو بدون چربی و بوقلمون بیشتر استفاده کنید. غذاهایی که سرشار از ویتامین هستند و به جذب آهن در بدن کمک می‌کنند (مانند ویتامین C) نیز مهم هستند، از جمله مرکبات، گوجه فرنگی و فلفل دلمه‌ای.

چه مدت بعد از درمان آنمی در دوران بارداری متوجه تغییر خواهم شد؟

اگر دچار کم خونی فقر آهن، کمبود B۱۲ یا کمبود فولات هستید، باید ظرف چند روز پس از مصرف مکمل، احساس بهتری داشته باشید. اگر متوجه تغییری نشدید، با پزشک خود صحبت کنید.

کم خونی درمان نشده با بدن چه می‌کند؟

آنمی درمان نشده می‌تواند با گذشت زمان بدتر شود. وجود اکسیژن بسیار کم در خون می‌تواند به اندام‌های شما آسیب برساند. همچنین قلب را مجبور می‌کند تا سخت‌تر کار کند و خطر ابتلا به موارد زیر را افزایش می‌دهد:

  • آریتمی (ضربان قلب نامنظم).
  • قلب بزرگ شده.
  • نارسایی قلبی.

چگونه می‌توانم از کم خونی در بارداری جلوگیری کنم؟

بهترین کاری که می‌توانید برای پیشگیری از آنمی انجام دهید، خوردن حداقل ۳۰ میلی گرم (سه وعده) آهن در روز است. اگر نمی‌توانید این مقدار آهن را در رژیم غذایی خود دریافت کنید، با پزشک خود در مورد مصرف مکمل آهن صحبت کنید.

همچنین باید روزانه یک ویتامین دوره بارداری مصرف کنید. در صورت امکان، قبل از بارداری باید مصرف ویتامین‌های دوران بارداری را شروع کنید. برخی از ویتامین‌های دوران بارداری آهن کافی در خود ندارند. بنابراین، با پزشک خود صحبت کنید تا تعیین کند کدام نوع ویتامین دوران بارداری برای شما بهتر است.

به خاطر داشته باشید که می‌توانید تمام کارهای درست را انجام دهید و همچنان در دوران بارداری، کم خونی خفیف داشته باشید. این به دلیل افزایش طبیعی حجم خون است. اگر احساس خستگی، سرگیجه یا علائم دیگری دارید، با پزشک خود صحبت کنید.

یادداشتی از دکتر ملیحه قدس روحانی

ممکن است در دوران بارداری کمی کم خون باشید زیرا حجم خون بین ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش می‌یابد. رژیم غذایی غنی از آهن، ویتامین C و ویتامین B به اصلاح و پیشگیری از کم خونی کمک می‌کند. مصرف روزانه یک ویتامین دوران بارداری نیز می‌تواند کمک کننده باشد. در مورد خطر آنمی در دوران بارداری و هر گونه نگرانی که ممکن است داشته باشید، با پزشک خود صحبت کنید.

کبد چرب حاد بارداری

کبد چرب حاد بارداری

کبد چرب حاد بارداری

کبد چرب حاد بارداری (AFLP) یک بیماری نادر، اما جدی است که می‌تواند باعث نارسایی کبد و همچنین سایر عوارض تهدید کننده زندگی شود. این شرایط زمانی اتفاق می‌افتد که در دوران بارداری چربی بیش از حد در کبد شما جمع شود. این یک اورژانس پزشکی است و شامل زایمان جنین در اسرع وقت است.

کبد چرب حاد بارداری چقدر شایع است؟

AFLP نادر است. هر سال حدود ۱ مورد از هر ۱۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ بارداری را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علائم

AFLP معمولاً در اواخر سه ماهه سوم بارداری شروع می‌شود – ۳۶ هفته میانگین طول بارداری در هنگام تشخیص است.

شایع‌ترین علائم AFLP عبارتند از:

  • تهوع و استفراغ.
  • درد شکم (عمدتا در سمت راست بالا).
  • خستگی.
  • یک احساس ناخوشایند عمومی
  • از دست دادن اشتها.
  • تشنگی بیش از حد.
  • زردی (زردی پوست و سفیدی چشم).
  • گیجی یا ناتوانی در تمرکز.

در مورد علائمی که در دوران بارداری دارید با بهترین متخصص زنان و زایمان در کرج صحبت کنید. AFLP یک اورژانس پزشکی است و نیاز به درمان فوری دارد.

کبد چرب حاد بارداری

علت کبد چرب حاد بارداری چیست؟

محققان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث این عارضه می‌شود. کبد شما مسئول تجزیه اسیدهای چرب است. با AFLP، به دلیل مشکل در نحوه تجزیه چربی کبد، چربی بیش از حد در کبد شما وجود دارد. چربی اضافی در عملکرد اختلال ایجاد می‌کند. اگر این وضعیت درمان نشود، می‌تواند کشنده باشد.

عوامل خطر برای کبد چرب حاد بارداری چیست؟

AFLP ممکن است ژنتیکی باشد، یعنی شما آن را از والدین خود به ارث برده‌اید. سایر عوامل خطر ممکن است این باشد که:

پزشک نمی‌تواند پیش‌بینی کند که آیا در بارداری به کبد چرب حاد مبتلا خواهید شد یا خیر، حتی اگر همه عوامل خطر را داشته باشید. در کنار غیرقابل پیش بینی بودن، غیرقابل پیشگیری نیز هست.

عوارض کبد چرب حاد بارداری چیست؟

کبد چرب حاد بارداری می‌تواند کشنده باشد. هم شما و هم جنین در معرض خطر بسیاری از عوارض هستید. برخی از این موارد عبارتند از:

  • نارسایی کبد.
  • نارسایی کلیه.
  • نارسایی ریه.
  • عفونت.
  • خونریزی.

کبد چرب حاد بارداری

تشخیص و آزمایشات

تشخیص زودهنگام و درمان سریع ضروری است زیرا AFLP می‌تواند منجر به نارسایی اندام‌شود. دقیق‌ترین ابزار تشخیصی بیوپسی کبد است که شامل بررسی بافت کبد توسط پزشک شما در زیر میکروسکوپ می‌شود. با این حال، این همیشه در بارداری ایمن نیست. اغلب، پزشکان می‌توانند AFLP را بر اساس علائم و سابقه سلامتی تشخیص دهند.

متخصص زنان و زایمان در کرج آزمایش خون را برای جستجوی AFLP توصیه می‌کند. نتایج آزمایش خون عملکرد کبد شما ممکن است یک علامت قرمز ایجاد کند و پزشک را به AFLP مشکوک کند. این آزمایشات اغلب علائم زیر را نشان می‌دهد:

  • سطوح بالاتر آنزیم‌های کبدی (افزایش آنزیم‌های کبدی).
  • مشکلات مربوط به نحوه لخته شدن خون
  • افزایش آمونیاک، اسید اوریک و پروتئین در خون.
  • مقادیر پایین قند خون.
  • شواهد آسیب کلیه

برای تشخیص، ممکن است پزشک سونوگرافی یا سی تی اسکن را نیز برای دریافت نمای دقیق از کبد شما تجویز کند.

مدیریت و درمان

در صورت ابتلا به کبد چرب حاد بارداری، زایمان در اسرع وقت توصیه می‌شود تا از عوارض تهدید کننده زندگی جلوگیری شود. زمانی که پزشک جنین و جفت را خارج کرد، کبد شما می‌تواند شروع به بهبودی کند.

جلوگیری

AFLP نادر است و هیچ کاری نمی‌توانید برای پیشگیری یا پیش بینی آن انجام دهید.

مثانه بیش فعال

مثانه بیش‌ فعال

مثانه بیش فعال

مثانه بیش‌ فعال که OAB نیز نامیده می‌شود، باعث میل مکرر و ناگهانی برای ادرار می‌شود که ممکن است کنترل آن دشوار باشد. ممکن است احساس کنید که در طول روز و شب بارها نیاز به دفع ادرار دارید و همچنین ممکن است از دست دادن غیر عمدی ادرار (بی اختیاری فوری) را تجربه کنید.

اگر مثانه بیش‌ فعال دارید، ممکن است احساس خجالت کنید، خود را منزوی کنید یا زندگی کاری و اجتماعی خود را محدود کنید. خبر خوب این است که یک ارزیابی کوتاه می‌تواند مشخص کند که آیا علت خاصی برای علائم مثانه بیش فعال شما وجود دارد یا خیر.

شما ممکن است بتوانید علائم مثانه بیش فعال را با راهبردهای رفتاری ساده مدیریت کنید، مانند تغییرات رژیم غذایی، دفع ادرار به موقع و تکنیک‌های نگه داشتن مثانه با استفاده از عضلات کف لگن. اگر این تلاش‌های اولیه به اندازه کافی به علائم مثانه بیش فعال کمک نکند، درمان‌های اضافی در دسترس هستند.

علائم مثانه بیش‌ فعال

اگر مثانه بیش فعال دارید، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

  • احساس میل ناگهانی برای ادرار کردن که کنترل آن دشوار است
  • از دست دادن غیر عمدی ادرار بلافاصله پس از نیاز فوری به ادرار (بی اختیاری فوری)
  • ادرار مکرر، معمولاً هشت بار یا بیشتر در ۲۴ ساعت
  • بیش از دو بار در شب برای ادرار کردن از خواب بیدار شوید (شب ادراری)
  • حتی اگر بتوانید در زمانی که احساس می‌کنید میل به ادرار کردن دارید به موقع به توالت بروید، تکرر ادرار و ادرار شبانه غیرمنتظره می‌تواند زندگی شما را مختل کند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگرچه این مشکل در بین افراد مسن غیر معمول نیست، مثانه بیش فعال بخشی معمولی از پیری نیست. ممکن است بحث در مورد علائم شما آسان نباشد، اما اگر آن‌ها شما را ناراحت می‌کنند یا زندگی شما را مختل می‌کنند، با متخصص زنان و زایمان در کرج صحبت کنید. درمان‌هایی در دسترس هستند که ممکن است به شما کمک کند.

مثانه بیش فعال

علل

کلیه‌ها ادرار تولید می‌کنند که به مثانه تخلیه می‌شود. هنگامی که ادرار می‌کنید، ادرار از مثانه از طریق لوله‌ای به نام مجرای ادرار (u-REE-thruh) عبور می‌کند. ماهیچه‌ای در مجرای ادرار به نام اسفنکتر باز می‌شود تا ادرار را از بدن خارج کند.

در زنان، دهانه مجرای ادرار درست بالای دهانه واژن قرار دارد. در مردان، دهانه مجرای ادرار در نوک آلت تناسلی قرار دارد.

همانطور که مثانه پر می‌شود، سیگنال‌های عصبی ارسال شده به مغز در نهایت نیاز به ادرار را تحریک می‌کند. هنگامی که ادرار می‌کنید، این سیگنال‌های عصبی شل شدن عضلات کف لگن و عضلات مجرای ادرار (عضلات اسفنکتر ادرار) را هماهنگ می‌کنند. ماهیچه‌های مثانه منقبض می‌شوند و ادرار را به بیرون هل می‌دهند.

انقباضات غیر ارادی مثانه

مثانه بیش فعال زمانی اتفاق می‌افتد که ماهیچه‌های مثانه به خودی خود شروع به منقبض شدن می‌کنند حتی زمانی که حجم ادرار در مثانه کم است. این انقباضات غیرارادی نیاز فوری به ادرار ایجاد می‌کنند.

شرایط متعددی ممکن است به علائم و نشانه‌های مثانه بیش فعال کمک کنند، از جمله:

  • اختلالات عصبی، مانند سکته مغزی وام اس
  • دیابت
  • عفونت‌های دستگاه ادراری که می‌توانند علائمی مشابه مثانه بیش فعال ایجاد کنند
  • تغییرات هورمونی در دوران یائسگی در زنان
  • شرایطی که بر مثانه تأثیر می‌گذارد، مانند تومورها یا سنگ‌های مثانه
  • عواملی که مانع خروج ادرار از مثانه می‌شوند، مانند بزرگی پروستات، یبوست یا جراحی قبلی برای درمان بی‌اختیاری ادرار

علائم مثانه بیش فعال نیز ممکن است با:

  • داروهایی که باعث می‌شوند بدن شما ادرار زیادی تولید کند یا باید آن‌ها را با مایعات زیاد مصرف کنید
  • مصرف بیش از حد کافئین یا الکل
  • کاهش عملکرد شناختی به دلیل افزایش سن، که ممکن است درک سیگنال‌های دریافتی از مغز مثانه را برای مثانه دشوارتر کند.
  • مشکل در راه رفتن، که اگر نتوانید سریع به دستشویی بروید، می‌تواند منجر به فوریت مثانه شود.
  • تخلیه ناقص مثانه، که ممکن است منجر به علائم مثانه بیش فعال شود، زیرا فضای کمی برای ذخیره ادرار دارید.

علت خاص مثانه بیش فعال ممکن است ناشناخته باشد.

مثانه بیش فعال

عوامل خطر

با افزایش سن، در معرض خطر ابتلا به مثانه بیش فعال هستید. شما همچنین در معرض خطر بیماری‌ها و اختلالاتی مانند بزرگ شدن پروستات و دیابت هستید که می‌تواند به سایر مشکلات عملکرد مثانه کمک کند.

بسیاری از افراد مبتلا به زوال شناختی – به عنوان مثال، کسانی که سکته مغزی کرده‌اند یا بیماری آلزایمر دارند – دچار مثانه بیش فعال می‌شوند. بی‌اختیاری ناشی از موقعیت‌هایی مانند این را می‌توان با برنامه‌های مایعات، دفع ادرار به موقع و تحریک شده و لباس‌های جاذب کنترل کرد.

برخی از افراد مبتلا به مثانه بیش فعال نیز مشکلات کنترل روده دارند. اگر این مشکل برای شماست به پزشک خود بگویید.

عوارض

هر نوع بی‌اختیاری می‌تواند بر کیفیت کلی زندگی شما تأثیر بگذارد. اگر علائم مثانه بیش فعال باعث اختلال در زندگی شما شود، ممکن است این موارد را نیز تجربه کنید:

  • ناراحتی عاطفی یا افسردگی
  • اضطراب
  • اختلالات خواب و وقفه در چرخه خواب
  • مسائل مربوط به تمایلات جنسی

در برخی موارد، درمان این شرایط مرتبط ممکن است به علائم ادراری شما نیز کمک کند.

جلوگیری از مثانه بیش‌ فعال

انتخاب‌های سبک زندگی سالم ممکن است خطر ابتلا به مثانه بیش فعال را کاهش دهد:

  • وزن سالم را حفظ کنید.
  • فعالیت بدنی و ورزش منظم و روزانه داشته باشید.
  • کافئین و الکل را محدود کنید.
  • ترک سیگار.
  • شرایط مزمن مانند دیابت را که ممکن است به علائم مثانه بیش فعال کمک کند، مدیریت کنید.
  • ورزش‌هایی را انجام دهید تا عضلات کف لگن قوی‌تر شوند. به این تمرینات تمرینات کگل می‌گویند.

سندرم روکی تانسکی یا آژنزی واژن چیست؟

سندروم روکی تانسکی

سندرم روکی تانسکی به عنوان آژنزیس مولر یا آژنزی واژن هم شناخته می‌شود، این سندرم یک ناهنجاری مادرزادی است که افراد مبتلا به آن صاحب تخمدان‌ها و لوله‌های فالوپ طبیعی هستند. اما معمولا رحم آن‌ها بسیار کوچک است یا اصلا رحم ندارند. کانال واژینال نیز کوتاه‌تر و باریک‌تر از حد معمول است و حتی در برخی موارد کانال واژینال وجود ندارد. از هر ۵۰۰۰ زن، یک زن از این ناهنجاری رنج می‌برد. در افراد مبتلا به این سندرم ممکن است مشکلات کلیوی استخوانی و شنوایی نیز دیده شود.  تخمدان این خانم‌ها طبیعی است و تخمک‌گذاری و تولید هورمون‌های زنانه دارند.

چگونه می‌توان این سندروم را تشخیص داد؟

معمولاً زنان در زمان بلوغ متوجه می‌شوند که واژن، سرویکس و یا رحم ندارند. اگرچه که در آن‌ها رشد سینه‌ها و مو‌های زائد دیده می‌شود اما آن‌ها پریود نمی‌شوند.

معمولاً این افراد زمانی که ۱۵ تا ۱۶ سال دارند به دنبال درمان این مشکل هستند.

زنان مبتلا به این سندرم، عموماً دارای مشکلات کلیوی و مجاری ادراری هستند. ۱۵% این افراد فقط یک کلیه دارند. ۱۰% از افرادی که دچار این سندرم هستند، دچار مشکلات شنوایی و ۱۰% هم به تغییرات و مشکلات استخوانی مبتلا هستند و این، پزشک معالج را برای درخواست آزمایش‌ها و تست‌های بیشتر ترغیب می‌کند.

آیا با داشتن این شرایط رابطه جنسی راحت است؟

بله. بسیاری از افرادی که به این سندرم مبتلا هستند، بافت کمی از واژن وجود دارد که با کشیدن آن می‌توان برای این افراد واژن ایجاد کرد. این عمل با استفاده از یک وسیله استوانه‌ای شکل صاف که به این منظور طراحی شده است، انجام می‌شود.

رحم اجاره ای

آیا افراد مبتلا به سندروم روکی تانسکی باردار می‌شوند؟

خیر، از آنجایی که فرد بدون داشتن واژن سرویکس و رحم متولد می‌شود، قادر به باروری نخواهد بود. اگرچه می‌توان تخمک شما را برداشت و با اسپرم همسر  لقاح داد و از رحم جایگزین استفاده کرد.

علت ایجاد سندرم روکی تانسکی:

علت سندرم روکی تانسکی هنوز به طور دقیق شناخته نشده است. تغییر در چند ژن که قبل از تولد ایجاد شده‌اند در زنان مبتلا به سندرم روکی تانسکی شناسایی شده است.
به طور کلی علت سندرم روکی تانسکی ممکن است عوامل محیطی و یا ژنتیکی باشند که به آنها اشاره می‌کنیم:

  • علل ارثی:

در بیشتر موارد، سندرم روکی تانسکی یا آژنزی واژن در زنانی رخ می‌دهد که سابقه اختلال در خانواده آن‌ها وجود دارد. شواهد نشان می‌دهند که سندروم روکی تانسکی یک بیماری ژنتیکی است. گاهی ممکن است سندروم روکی تانسکی از نسل‌های قبل منتقل شده باشد. الگوی وراثت این بیماری معمولاً نامشخص است، زیرا علائم و نشانه‌های این سندرم اغلب در افراد مبتلا در یک خانواده متفاوت می‌باشد.

  • علل محیطی:

علت ناهنجاری مادرزادی سندرم روکی تانسکی، تکامل ناقص مجرای مولرین است. این ساختار در جنین به رحم، لوله‌های رحمی، دهانه رحم و قسمت فوقانی واژن تبدیل می‌شود. علت تکامل غیر‌طبیعی مجرای مولرین در افراد مبتلا ناشناخته است.